Błąd medyczny w Holandii: prawa pacjenta i odszkodowanie

Autor: mr. Onur Arslan, adwokat w Arslan Advocaten. Artykuł ma charakter informacyjny; w sprawie indywidualnej skontaktuj się z kancelarią.

Ostatnia aktualizacja treści: 22 października 2026 r.

Podejrzewasz błąd medyczny w Holandii? Zacznij od zebrania dokumentacji leczenia i opisania zdarzeń oraz ich skutków. W tym poradniku znajdziesz prawa pacjenta, sposób przygotowania dokumentacji oraz różnice między skargą a dochodzeniem odszkodowania. Sam niekorzystny wynik leczenia nie przesądza o odpowiedzialności; potrzebna jest ocena postępowania, szkody i związku między nimi.

Spis treści

1. W skrócie
2. Prawa pacjenta w Holandii: WGBO i Wkkgz
3. Czym jest błąd medyczny w rozumieniu prawa
4. Powikłanie czy błąd: gdzie leży granica
5. Najczęstsze rodzaje spraw
6. Zgoda na leczenie i obowiązek informacji
7. Kto odpowiada: lekarz czy szpital
8. Dokumentacja medyczna: twoje najważniejsze narzędzie
9. Cztery drogi i to, co każda daje
10. Pomyłka w lekach: co dokładnie sprawdzić
11. Związek przyczynowy: najtrudniejszy element
12. Rola opinii medycznej
13. Jakie szkody można rozliczyć
14. Krok po kroku: jak prowadzić sprawę
15. Przykład ilustracyjny (hipotetyczny)
16. Przedawnienie: najpierw ustal rodzaj roszczenia
17. Najczęstsze błędy pacjentów
18. Kto pokrywa koszty pomocy prawnej?
19. Gdzie sprawdzić oficjalne informacje
20. Najczęstsze pytania
21. Kiedy skorzystać z pomocy prawnej
22. Podsumowanie

W skrócie

• Błąd medyczny to nie zły wynik leczenia, lecz postępowanie odbiegające od standardu zawodowego.
• Powikłanie może wystąpić mimo prawidłowego leczenia; decyduje sposób postępowania, nie sam skutek.
• Roszczenie kieruje się zwykle do szpitala, ale nie zawsze — decyduje to, z kim łączyła cię umowa o leczenie. Przy leczeniu szpitalnym odpowiada zwykle szpital, także za lekarzy tam pracujących. Inaczej bywa przy gabinecie prywatnym, aptece albo samodzielnym specjaliście: tam roszczenie kierujesz do tego podmiotu, z którym miałeś umowę.
• Masz prawo do pełnej kopii dokumentacji medycznej i nie musisz uzasadniać wniosku.
• Skarga u rzecznika i postępowanie dyscyplinarne służą wyjaśnieniu i nie przyznają pieniędzy, ale komisja do spraw sporów w opiece zdrowotnej (geschilleninstantie) może przyznać odszkodowanie — ustawa zapewnia tę możliwość co najmniej do 25 000 euro (art. 20 Wkkgz), a dokładną granicę określa regulamin komisji.
• Przy pomyłce w lekach ustal, na którym etapie powstał błąd (przepisanie, wydanie, podanie, dawkowanie, interakcje, przekazanie informacji), i zabezpiecz receptę, etykietę oraz opakowanie.
• Przy spóźnionej diagnozie bywa stosowana koncepcja utraty szansy; ma ona własne warunki i nie jest automatycznym rozwiązaniem każdej niepewności dowodowej.

Prawa pacjenta w Holandii: WGBO i Wkkgz

Prawa pacjenta w Holandii wynikają przede wszystkim z dwóch źródeł: z przepisów o umowie o leczenie (WGBO, art. 7:446 i nast. BW) oraz z ustawy o jakości, skargach i sporach w opiece zdrowotnej (Wkkgz). Przy podejrzeniu błędu medycznego najważniejsze są:

• Informacja: świadczeniodawca wyjaśnia w zrozumiały sposób cel badania lub leczenia, spodziewane skutki i ryzyko, możliwe alternatywy oraz rokowania (art. 7:448 BW).
• Zgoda: czynności w ramach leczenia wymagają twojej zgody (art. 7:450 BW).
• Staranność: obowiązuje staranność dobrego świadczeniodawcy (goed hulpverlener), zgodnie ze standardem zawodowym i standardami jakości (art. 7:453 BW).
• Dokumentacja: placówka prowadzi dokumentację i co do zasady przechowuje ją przez 20 lat od ostatniej zmiany; masz prawo do wglądu i kopii (art. 7:454 i 7:456 BW).
• Informacja o incydencie: placówka musi niezwłocznie powiadomić cię o charakterze i przebiegu incydentu, który ma lub może mieć dla ciebie odczuwalne skutki, i odnotować go w dokumentacji (art. 10 ust. 3 Wkkgz).
• Skarga: składasz ją na piśmie (art. 14 Wkkgz); bezpłatnie pomaga przy niej rzecznik do spraw skarg (klachtenfunctionaris, art. 15 Wkkgz). Placówka odpowiada na piśmie najpóźniej w ciągu sześciu tygodni, z możliwością przedłużenia o najwyżej cztery tygodnie (art. 17 Wkkgz).
• Spór i odszkodowanie: każda placówka musi należeć do uznanej komisji do spraw sporów (geschilleninstantie, art. 18 Wkkgz), która może przyznać odszkodowanie; o roszczeniu wobec szpitala piszemy niżej.

Czy w twoim przypadku doszło do błędu, czy do powikłania, które mogło wystąpić mimo prawidłowego leczenia, to osobne pytanie. Kryteria tego rozróżnienia opisujemy w tekście błąd medyczny czy powikłanie: jak ocenić odpowiedzialność.

Czym jest błąd medyczny w rozumieniu prawa

Punktem wyjścia nie jest to, czy leczenie się powiodło, tylko czy postępowanie odpowiadało standardowi rozsądnie działającego, kompetentnego profesjonalisty w okolicznościach istniejących w tamtym momencie (art. 7:453 BW). Ocena nie może opierać się wyłącznie na wiedzy uzyskanej później.

Niekorzystny wynik leczenia nie wystarcza więc do stwierdzenia odpowiedzialności. Nawet gdy wystąpiło uchybienie, trzeba jeszcze określić szkodę i jej związek z tym uchybieniem: część dolegliwości może wynikać z choroby, która wymagała leczenia.

Powikłanie czy błąd: gdzie leży granica

To rozróżnienie decyduje o większości spraw. Powikłanie to znane, wpisane w daną procedurę ryzyko, które może wystąpić także przy bezbłędnym leczeniu. Błąd to działanie lub zaniechanie sprzeczne ze standardem zawodowym.

Granica bywa jednak płynna. Znane powikłanie nie wyklucza roszczenia, jeżeli nieprawidłowe były zapobieganie mu, informacja o ryzyku albo reakcja po jego wystąpieniu. Sam rodzaj powikłania nie przesądza więc o wyniku prawnym. Szerzej omawiamy to w tekście o różnicy między powikłaniem a błędem medycznym.

Najczęstsze rodzaje spraw

Błąd medyczny przybiera w praktyce kilka powtarzalnych postaci. Sprawy powtarzają się w kilku typowych układach, niezależnie od specjalizacji.

• Błędna albo spóźniona diagnoza, w tym pominięcie choroby nowotworowej.
• Błąd techniczny podczas operacji lub zabiegu.
• Nieprawidłowa opieka po zabiegu i zbyt późna reakcja na objawy.
• Błąd w doborze albo dawkowaniu leku.
• Brak rzetelnej informacji przed zabiegiem i wadliwie odebrana zgoda.
• Błędy przy porodzie i w opiece nad noworodkiem.
• Zabiegi estetyczne i stomatologiczne wykonane niezgodnie ze sztuką.

Szczególną grupą są sprawy dotyczące spóźnionej diagnozy, ponieważ pojawia się w nich pytanie nie o to, czy doszło do uchybienia, lecz o to, co by się stało, gdyby zdiagnozowano wcześniej. Piszemy o tym w tekście o spóźnionej lub błędnej diagnozie (rak, zawał, sepsa). Osobno opisaliśmy też błąd medyczny przy znieczuleniu.

Zgoda na leczenie i obowiązek informacji

Pacjent ma prawo do zrozumiałej informacji o proponowanym leczeniu, jego alternatywach, ryzyku i możliwych następstwach. Dopiero na tej podstawie może wyrazić świadomą zgodę.

Sam podpis formularza nie zastępuje właściwej rozmowy. Brak odpowiedniej informacji może oznaczać naruszenie obowiązków lekarza, ale nie przesądza automatycznie o odszkodowaniu za każdy skutek zabiegu. Trzeba ustalić, jaka informacja powinna zostać przekazana, jaką decyzję podjąłbyś po prawidłowym wyjaśnieniu oraz czy powstała szkoda pozostająca w odpowiednim związku z uchybieniem. Bariera językowa ma znaczenie dla zrozumienia informacji: zapisz, w jakim języku odbyła się rozmowa, kto pomagał i czego nie wyjaśniono. Sam brak zawodowego tłumacza nie dowodzi jeszcze nieważności zgody ani prawa do pełnej rekompensaty. Szerzej o granicy między powikłaniem a uchybieniem piszemy w tekście o błędzie i powikłaniu.

Kto odpowiada: lekarz czy szpital

Przy leczeniu w szpitalu roszczenie kieruje się zwykle do szpitala: art. 7:462 BW czyni szpital współodpowiedzialnym (mede aansprakelijk) za uchybienie przy czynnościach wykonanych w szpitalu w ramach umowy o leczenie, tak jakby sam był jej stroną — także gdy konkretny lekarz nie jest jego pracownikiem. Przepis obejmuje szpitale i niektóre inne placówki udzielające świadczeń finansowanych z podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego (Zvw) lub z ustawy o opiece długoterminowej (Wlz). Przepis ten nie obejmuje jednak bez wyjątku każdej placówki: przy części klinik prywatnych i przy samodzielnych świadczeniodawcach trzeba ustalić, z kim zawarłeś umowę o leczenie i na jakiej podstawie prawnej opiera się roszczenie. Warto to sprawdzić przed wysłaniem pierwszego pisma, aby nie kierować go do niewłaściwego podmiotu.

Upraszcza to sprawę, bo nie musisz ustalać, który członek zespołu popełnił uchybienie. Inaczej wygląda to przy gabinetach prywatnych, klinikach estetycznych i lekarzach rodzinnych, gdzie odpowiada zwykle sam podmiot udzielający świadczenia. Jak wykazać związek między uchybieniem a szkodą, opisujemy w tekście o związku przyczynowym.

Dokumentacja medyczna: twoje najważniejsze narzędzie

Masz prawo wglądu do swojej dokumentacji i do otrzymania jej kopii (art. 7:456 BW); pierwsza kopia danych osobowych jest co do zasady bezpłatna (art. 15 ust. 3 RODO/AVG). To pierwszy krok w każdej sprawie, ponieważ bez dokumentacji nie da się ocenić, czy doszło do uchybienia.

• Złóż pisemny wniosek o pełną kopię dokumentacji, a nie o wybrane fragmenty.
• Poproś również o dokumentację pielęgniarską i zapisy z systemu.
• Sprawdź, czy zapisy odpowiadają przebiegowi leczenia, jaki pamiętasz.
• Zwróć uwagę na daty, godziny i to, kto dokonał wpisu.
• Zachowaj wszystkie własne notatki, wiadomości i skierowania.

Placówka co do zasady nie może odmówić wydania dokumentacji ani żądać uzasadnienia wniosku. Więcej o zasadach dostępu piszemy w tekście o dokumentacji medycznej.

Cztery drogi i to, co każda daje

Wiele osób sądzi, że jedyną możliwością jest proces sądowy. W rzeczywistości dróg jest kilka i mają różne cele. Pierwsza to skarga w placówce: rzecznik do spraw skarg (klachtenfunctionaris) bezpłatnie pomaga ją sformułować (art. 15 Wkkgz), a celem jest wyjaśnienie sprawy i zmiana praktyki. Druga to komisja do spraw sporów w opiece zdrowotnej (geschilleninstantie), do której zwykle trafia się po rozpatrzeniu skargi przez placówkę (art. 21 Wkkgz); wydaje ona wiążące rozstrzygnięcie i może przyznać odszkodowanie. Trzecia to postępowanie dyscyplinarne (tuchtrecht) wobec konkretnego lekarza, służące ocenie jego postępowania zawodowego. Czwarta to roszczenie odszkodowawcze kierowane do placówki i jej ubezpieczyciela, a w razie sporu postępowanie przed sądem cywilnym.

Wybór drogi zależy od tego, czego chcesz: wyjaśnienia, zmiany w placówce, konsekwencji dla lekarza czy pieniędzy.

Nie musisz wybierać jednej. Skarga u rzecznika często wyjaśnia fakty, których potrzebujesz później, a orzeczenie dyscyplinarne bywa mocnym argumentem w sprawie o pieniądze. Przy szkodzie mieszczącej się w limicie komisji ta droga bywa prostsza i szybsza niż sąd. Pamiętaj jednak, że tego samego roszczenia o pieniądze nie rozstrzyga się dwa razy: wiążące rozstrzygnięcie komisji zamyka co do zasady spór o objętą nim szkodę, a sprawy zawisłej już przed sądem komisja z reguły nie rozpatruje. O procedurze skargowej piszemy w tekście o złożeniu skargi po błędzie medycznym.

Pomyłka w lekach: co dokładnie sprawdzić

Sprawy dotyczące leków mają własną logikę, bo błąd może powstać na sześciu różnych etapach. Ustal, na którym.

• Przepisanie: zły lek, zła dawka albo lek przeciwwskazany przy twoim schorzeniu.
• Wydanie w aptece: wydano inny preparat albo inną moc niż na recepcie.
• Podanie: w szpitalu podano lek niewłaściwej osobie, złą drogą albo w złym czasie.
• Dawkowanie: błąd w przeliczeniu, zwłaszcza przy dzieciach i przy lekach o wąskim oknie terapeutycznym.
• Interakcje: nie sprawdzono zestawienia z innymi lekami, które przyjmujesz.
• Przekazanie informacji: przy zmianie oddziału, wypisie albo przejęciu opieki zgubiono informację o uczuleniu lub o zmianie dawki.

Zabezpiecz: receptę i etykietę z apteki, opakowanie z numerem serii, wypis i kartę zleceń, listę wszystkich przyjmowanych leków oraz zapis o uczuleniach. Jeżeli lek został już podany, poproś o wpis w dokumentacji z dokładną godziną. Nie zmieniaj samodzielnie leczenia; skontaktuj się z lekarzem, a dopiero potem zajmij się stroną prawną. Kto odpowiada (lekarz, apteka, szpital, producent) i jak krok po kroku dochodzić roszczenia, wyjaśniamy w tekście pomyłka w lekach lub błąd dawkowania.

Związek przyczynowy: najtrudniejszy element

Nie wystarczy wykazać, że doszło do uchybienia. Trzeba jeszcze pokazać, że to właśnie ono spowodowało szkodę. To zwykle najtrudniejszy punkt całej sprawy, ponieważ pacjent był już chory, a przebieg choroby bywa niepewny.

Prawo zna rozwiązania na wypadek niepewności. Jednym z nich jest koncepcja utraty szansy: jeżeli uchybienie odebrało pacjentowi realną szansę na lepszy wynik leczenia, odszkodowanie może odpowiadać wartości tej utraconej szansy, a nie całości szkody. Nie jest to jednak automatyczne ułatwienie dowodowe: trzeba wykazać, że szansa istniała i była realna, a jej wielkość ocenia się na podstawie dowodów, nie prostym wzorem procentowym. Brak części dokumentacji sam w sobie nie odwraca ciężaru dowodu. Więcej w tekstach o związku przyczynowym i o utracie szansy.

Rola opinii medycznej

O tym, czy doszło do błędu medycznego, rozstrzyga ostatecznie ubezpieczyciel (uznając odpowiedzialność), komisja do spraw sporów albo sąd. Podstawą tej oceny jest jednak prawie zawsze opinia specjalisty z tej samej dziedziny. Warto odróżnić kilka etapów i ról:

Dlatego duże znaczenie ma to, kto zostaje powołany i jakie pytania mu się zadaje. Pytania sformułowane wyłącznie przez ubezpieczyciela zwykle prowadzą do odpowiedzi wygodnych dla ubezpieczyciela. Uzgodnienie osoby biegłego i treści pytań jest realnym elementem strategii, a nie formalnością. Rolę takiej opinii opisujemy w tekście o opinii medycznej przy szkodzie na osobie.

Jakie szkody można rozliczyć

Zakres jest taki sam jak przy innych szkodach osobowych i obejmuje znacznie więcej niż koszty leczenia naprawczego.

• Koszty dodatkowego leczenia, rehabilitacji, leków i sprzętu.
• Utrata dochodu w okresie niezdolności do pracy.
• Utrata zdolności zarobkowania przy trwałych następstwach.
• Dojazdy na wizyty i zabiegi.
• Pomoc w domu i opieka świadczona przez bliskich.
• Zadośćuczynienie za ból, cierpienie i ograniczenia w życiu codziennym.
• Szkoda psychiczna, jeżeli została stwierdzona przez specjalistę.

Ostatnia pozycja bywa pomijana, choć po poważnym błędzie medycznym problemy psychiczne są częste. Sposób ustalania tej pozycji opisujemy w tekście o zadośćuczynieniu za krzywdę.

Krok po kroku: jak prowadzić sprawę

Uporządkowana kolejność oszczędza miesiące i znacznie zwiększa szanse.

• Zbierz pełną dokumentację medyczną ze wszystkich placówek.
• Spisz własny przebieg zdarzeń z datami, dopóki pamiętasz szczegóły.
• Poproś o rozmowę wyjaśniającą i zanotuj, co zostało powiedziane.
• Zleć wstępną ocenę dokumentacji własnemu doradcy medycznemu; niezależny biegły wchodzi zwykle później.
• Zgłoś roszczenie pisemnie do placówki i jej ubezpieczyciela.
• Rozważ równolegle skargę, jeśli zależy ci na wyjaśnieniu sprawy.
• Dokumentuj wszystkie koszty i skutki od pierwszego dnia.

Rozmowa wyjaśniająca jest niedoceniana. Placówki mają obowiązek otwarcie informować o incydentach, a zapis takiej rozmowy bywa później mocnym materiałem.

Przykład ilustracyjny (hipotetyczny)

Poniższy scenariusz jest uproszczonym przykładem, który pokazuje tok rozumowania; nie opisuje konkretnej sprawy, a wynik każdej sprawy zależy od jej dokumentacji i opinii. Załóżmy, że pacjentka zgłaszała się kilkukrotnie do lekarza z narastającym bólem brzucha. Za każdym razem rozpoznawano dolegliwości czynnościowe i zalecano leczenie objawowe. Po siedmiu miesiącach, już na ostrym dyżurze, wykryto zaawansowaną chorobę wymagającą rozległej operacji.

Jeżeli analiza dokumentacji wykazałaby, że przy powtarzających się objawach i opisanych czynnikach ryzyka badanie obrazowe należało zlecić znacznie wcześniej, a niezależny biegły potwierdziłby odstępstwo od standardu, spór przeniósłby się na związek przyczynowy: nie da się z pewnością stwierdzić, że wcześniejsza diagnoza całkowicie zmieniłaby przebieg. W takim układzie może wchodzić w grę rozliczenie według koncepcji utraty szansy — odszkodowanie obejmowałoby wtedy część szkody odpowiadającą utraconej szansie na łagodniejsze leczenie, a nie całą szkodę. Czy i w jakim zakresie tak się stanie, zależy od opinii biegłego i oceny ubezpieczyciela albo sądu.

Przedawnienie: najpierw ustal rodzaj roszczenia

Roszczenie o naprawienie szkody przez osobę odpowiedzialną za uszkodzenie ciała lub śmierć podlega szczególnej regule art. 3:310 ust. 5 BW. Co do zasady termin wynosi pięć lat od początku dnia następującego po dniu, w którym poszkodowany poznał zarówno szkodę, jak i osobę za nią odpowiedzialną. W tym reżimie nie obowiązuje dodatkowa bezwzględna granica dwudziestu lat. Reguła dotyczy zdarzeń wyrządzających szkodę od 1 lutego 2004 r.; wcześniejsze zdarzenia wymagają sprawdzenia przepisów przejściowych. Jeżeli poszkodowany uzyskał potrzebną wiedzę jako małoletni, wskazany przepis wiąże pięcioletni termin z osiągnięciem pełnoletności.

Inaczej liczy się bezpośrednie roszczenie z WAM wobec ubezpieczyciela komunikacyjnego: zasadą są trzy lata od zdarzenia. Roszczenie z własnej umowy ubezpieczenia ma odrębny początek i reguły z art. 7:942 BW. Nie przenoś więc automatycznie pięciu lat ani wyjątku dla małoletnich na każdą polisę lub fundusz. Nie trzeba czekać na koniec leczenia, aby zgłosić i zabezpieczyć roszczenie.

W sprawach medycznych moment rozpoczęcia biegu terminu bywa sporny, bo pacjent często dowiaduje się o uchybieniu długo po zabiegu; sam dzień postawienia diagnozy nie zawsze jest tym momentem. Pisemne wezwanie, w którym jednoznacznie zastrzegasz swoje prawo do odszkodowania, przerywa bieg przedawnienia (art. 3:317 BW); po przerwaniu termin biegnie od nowa. Szczegóły w tekście o przedawnieniu w sprawach medycznych.

Najczęstsze błędy pacjentów

Sprawy o błąd medyczny przegrywa się zwykle na etapie zbierania dokumentów, a nie na argumentach prawnych. Pierwszy błąd to rezygnacja z powodu przekonania, że sprawy przeciwko szpitalom są z góry przegrane. Znaczna część spraw kończy się ugodą, bez postępowania sądowego. Drugi to zwlekanie z wnioskiem o dokumentację. Trzeci to poleganie wyłącznie na rozmowie, bez notatek i bez pisma.

Czwarty błąd to składanie wyłącznie skargi w przekonaniu, że automatycznie doprowadzi do odszkodowania; skarga służy wyjaśnieniu, a nie wypłacie. Piąty to zmiana placówki bez zabrania kompletnej dokumentacji. Szósty to podpisanie oświadczenia o zamknięciu sprawy, zanim znane są trwałe skutki.

Kto pokrywa koszty pomocy prawnej?

Rozsądne koszty ustalenia odpowiedzialności i szkody oraz dochodzenia zapłaty poza sądem mogą stanowić część odszkodowania na podstawie art. 6:96 BW. Nie oznacza to jednak, że każdy rachunek i każde postępowanie zawsze pokryje druga strona. Znaczenie mają podstawa odpowiedzialności, zakres uznania roszczenia oraz zasadność i wysokość kosztów. Koszty procesu rozlicza się według odrębnych reguł.

Przed zleceniem sprawy ustal na piśmie, kto płaci za pracę adwokata, doradcę medycznego, ekspertyzę i ewentualne postępowanie sądowe. Zapytaj także, co stanie się przy odmowie odpowiedzialności, częściowym uwzględnieniu roszczenia albo zmianie pełnomocnika. Jeżeli kancelaria oferuje prowadzenie określonej sprawy bez obciążania klienta kosztami, zakres tej oferty powinien wynikać z uzgodnionych warunków. Nie należy utożsamiać takiej umowy z ustawową gwarancją dla każdej sprawy.

Ma to szczególne znaczenie w sprawach medycznych, gdzie potrzebne bywają opinie specjalistów, a po drugiej stronie stoi ubezpieczyciel dysponujący własnymi lekarzami i prawnikami. Więcej o zakresie wsparcia w tekście o pomocy przy szkodzie osobowej.

Gdzie sprawdzić oficjalne informacje

Prawa pacjenta, zasady zgody na leczenie i dostęp do dokumentacji opisuje rijksoverheid.nl. Informacje o nadzorze nad jakością opieki publikuje igj.nl. Warto też sprawdzić regulamin skargowy swojej placówki, ponieważ wyznacza terminy i tryb rozpatrywania skarg.

Najczęstsze pytania

Czy zły wynik leczenia oznacza błąd medyczny?

Nie. Ocenia się, czy lekarz działał tak, jak w tych okolicznościach zadziałałby rozsądnie postępujący specjalista tej samej dziedziny. Część powikłań występuje mimo prawidłowego leczenia. Odpowiedzialność powstaje dopiero wtedy, gdy postępowanie odbiegało od standardu zawodowego.

Czy muszę pozwać konkretnego lekarza?

Zwykle nie. Przy leczeniu szpitalnym roszczenie kieruje się do szpitala (art. 7:462 BW), więc nie musisz ustalać, który członek zespołu popełnił uchybienie. Inaczej bywa przy gabinetach prywatnych, klinikach estetycznych i samodzielnych świadczeniodawcach: tam decyduje to, z kim zawarłeś umowę o leczenie.

Jak zdobyć dokumentację medyczną?

Złóż pisemny wniosek o pełną kopię, obejmującą także dokumentację pielęgniarską i zapisy z systemu. Placówka co do zasady nie może odmówić ani żądać uzasadnienia. Zrób to szybko, bo dokumentacja bywa archiwizowana, a bez niej nie da się ocenić sprawy.

Czy skarga da mi odszkodowanie?

Sama skarga u rzecznika nie. Skarga służy wyjaśnieniu sprawy i zmianie praktyki, a postępowanie dyscyplinarne ocenie postępowania lekarza. Do pieniędzy prowadzą dwie drogi: komisja do spraw sporów w opiece zdrowotnej, która może przyznać odszkodowanie (co najmniej do 25 000 euro, art. 20 Wkkgz), oraz roszczenie odszkodowawcze wobec placówki i jej ubezpieczyciela, w razie potrzeby przed sądem cywilnym. Skargę i roszczenie można prowadzić równolegle; tego samego roszczenia o pieniądze nie rozstrzyga się jednak jednocześnie przed komisją i sądem.

Co, jeśli nie da się udowodnić, że błąd spowodował szkodę?

W sprawach spóźnionej diagnozy bywa stosowana koncepcja utraty szansy: jeżeli uchybienie odebrało pacjentowi realną szansę na lepszy wynik leczenia, odszkodowanie może odpowiadać wartości tej szansy. Trzeba jednak wykazać, że szansa istniała i jak duża była; nie jest to automatyczne rozwiązanie każdej niepewności ani prosty wzór procentowy.

Ile mam czasu na zgłoszenie roszczenia?

Przy roszczeniu wobec odpowiedzialnego za uszkodzenie ciała co do zasady pięć lat od dnia następującego po dniu, w którym poznałeś szkodę i osobę odpowiedzialną (art. 3:310 ust. 5 BW); w tym reżimie nie obowiązuje dodatkowa granica dwudziestu lat. Reguła dotyczy zdarzeń od 1 lutego 2004 r. Roszczenie z własnej polisy ma odrębne reguły. Początek biegu bywa sporny, dlatego lepiej nie zwlekać; pisemne wezwanie z jednoznacznym zastrzeżeniem prawa do odszkodowania przerywa przedawnienie (art. 3:317 BW).

Jak złożyć skargę na lekarza w Holandii?

Skargę składa się na piśmie w placówce, w której byłeś leczony; może ją złożyć także przedstawiciel pacjenta albo bliski zmarłego pacjenta (art. 14 Wkkgz). Opisz, czego dotyczy (data, oddział, osoby), co się wydarzyło, jakie są skutki i czego oczekujesz: wyjaśnienia, rozmowy, przeprosin czy zmiany praktyki. Przy formułowaniu skargi bezpłatnie pomoże rzecznik do spraw skarg (art. 15 Wkkgz). Placówka musi odpowiedzieć na piśmie, z uzasadnieniem, najpóźniej w ciągu sześciu tygodni; termin może przedłużyć o najwyżej cztery tygodnie, jeżeli powiadomi cię o tym na piśmie przed jego upływem (art. 17 Wkkgz). Jeżeli odpowiedź nie rozwiązuje problemu, możesz skierować spór do komisji do spraw sporów (art. 21 Wkkgz). Skarga dyscyplinarna na konkretnego lekarza (tuchtklacht) to odrębna droga. Plan działania opisujemy w tekście o złożeniu skargi po błędzie medycznym.

Czy komisja ds. sporów medycznych może przyznać odszkodowanie?

Tak. To najczęstsze nieporozumienie w tych sprawach. Komisja do spraw sporów w opiece zdrowotnej wydaje wiążące rozstrzygnięcie i może przyznać odszkodowanie; ustawa zapewnia tę możliwość co najmniej do 25 000 euro (art. 20 Wkkgz), a regulamin komisji może przewidywać wyższy limit. Przy szkodzie przekraczającej limit komisji sprawdź, czy ograniczenie żądania ma sens, czy lepiej od razu wybrać drogę sądową. Sam rzecznik do spraw skarg i sąd dyscyplinarny pieniędzy nie przyznają.

Jakie dokumenty zachować przy pomyłce w lekach?

Receptę, etykietę z apteki, opakowanie z numerem serii, wypis i kartę zleceń, listę wszystkich przyjmowanych leków oraz zapis o uczuleniach. Poproś też o wpis w dokumentacji z dokładną godziną podania. Masz prawo do pełnej kopii swojej dokumentacji medycznej i nie musisz uzasadniać wniosku.

Pomoc po polsku w Twoim mieście

Sprawę z zakresu: odpowiedzialność za błędy medyczne możesz zgłosić po polsku. Wybierz informacje o zakresie pomocy i umówieniu rozmowy: Rotterdam · Amsterdam · Utrecht · Tilburg · Eindhoven · Den Haag (Haga). Termin spotkania, możliwość przyjęcia sprawy i koszty potwierdź z kancelarią.

Kiedy skorzystać z pomocy prawnej

Sprawy medyczne różnią się od pozostałych spraw odszkodowawczych tym, że niemal zawsze wymagają opinii niezależnego specjalisty, a ocena standardu zawodowego jest kwestią fachową, nie zdroworozsądkową. Samodzielne prowadzenie takiej sprawy jest bardzo trudne, zwłaszcza gdy trzeba uzgodnić osobę biegłego i pytania do niego.

Kontakt ma sens zawsze przy trwałych następstwach, przy spóźnionej diagnozie, gdy placówka odmawia wydania dokumentacji, gdy ubezpieczyciel odrzuca roszczenie oraz wtedy, gdy nie wiesz, którą z opisanych dróg wybrać. Warto też sprawdzić polisę ochrony prawnej. Jeżeli podejrzewasz błąd medyczny w swoim leczeniu, skontaktuj się z naszą kancelarią i opisz przebieg leczenia.

Powiązane artykuły

• Dokumentacja medyczna – jak ją uzyskać
• Skarga po błędzie medycznym
• Proces dochodzenia odszkodowania krok po kroku

Podsumowanie

Błąd medyczny to nie zły wynik leczenia, lecz postępowanie odbiegające od tego, czego można oczekiwać od kompetentnego specjalisty. Zacznij od pełnej dokumentacji medycznej, spisz własny przebieg zdarzeń i zleć ocenę doradcy medycznemu, zanim sprawa trafi do niezależnego biegłego. Pamiętaj, że skarga u rzecznika, komisja do spraw sporów, postępowanie dyscyplinarne i roszczenie odszkodowawcze to różne drogi o różnych celach; do wypłaty prowadzą komisja do spraw sporów oraz roszczenie odszkodowawcze. Najtrudniejszym elementem jest zwykle związek przyczynowy; przy spóźnionej diagnozie bywa pomocna koncepcja utraty szansy, która ma jednak własne warunki. Nie zwlekaj: dokumentacja i pamięć świadków blakną szybciej niż biegnie termin przedawnienia.