Okres wypowiedzenia decyduje o tym, ile jeszcze potrwa Twoje zatrudnienie i ile pieniędzy wpłynie na konto po decyzji o rozstaniu. Wydaje się prostą kwestią techniczną, a w praktyce jest jednym z najczęstszych źródeł błędów: pracownicy podają się do odejścia w złym terminie, pracodawcy skracają okres w porozumieniach, a przy umowach elastycznych mało kto wie, jakie reguły w ogóle obowiązują. W tym artykule tłumaczymy, jak liczyć okres wypowiedzenia w Holandii, kiedy jest inny dla pracownika i pracodawcy oraz co się dzieje, gdy zostanie naruszony.
Autor: mr. Onur Arslan, adwokat — prawo pracy (rejestr dziedzin prawa NOvA). Ostatnia aktualizacja: 23 września 2026 r. Stan prawny opisany w artykule: 14 września 2026 r.; przy sprawach indywidualnych sprawdź aktualne przepisy albo skontaktuj się z kancelarią.
W skrócie
- Okres wypowiedzenia dla pracownika wynosi zwykle jeden miesiąc, dla pracodawcy od jednego do czterech.
- Długość po stronie pracodawcy zależy od stażu pracy i może być wydłużona w układzie zbiorowym.
- Wypowiedzenie liczy się od końca miesiąca, chyba że umowa stanowi inaczej.
- Odprawa ustawowa naliczana jest od pierwszego dnia zatrudnienia, niezależnie od rodzaju umowy.
- Roszczenie o odprawę wygasa po trzech miesiącach od zakończenia umowy.
Podstawowa zasada dla pracownika
Jeżeli to Ty rezygnujesz z pracy, standardowy okres wypowiedzenia wynosi jeden miesiąc, niezależnie od tego, jak długo pracujesz w firmie. Umowa lub układ zbiorowy może przewidywać dłuższy okres, ale wtedy zwykle musi być on równoważony po stronie pracodawcy.
Wypowiedzenie składa się co do zasady na koniec miesiąca kalendarzowego, chyba że umowa albo układ zbiorowy stanowi inaczej. Oznacza to, że wypowiedzenie złożone piętnastego marca przy miesięcznym okresie prowadzi zwykle do zakończenia umowy trzydziestego kwietnia, a nie piętnastego kwietnia. To jedno z najczęstszych nieporozumień.
Okres wypowiedzenia dla pracodawcy
Po stronie pracodawcy okres zależy od stażu pracy i jest tym dłuższy, im dłużej pracownik jest zatrudniony.
- Staż krótszy niż pięć lat: jeden miesiąc.
- Staż pięć lat lub dłuższy, ale krótszy niż dziesięć: dwa miesiące.
- Staż dziesięć lat lub dłuższy, ale krótszy niż piętnaście: trzy miesiące.
- Staż piętnaście lat lub dłuższy: cztery miesiące (art. 7:672 ust. 2 kodeksu cywilnego, księga 7). Granica przebiega przy równo piętnastu latach, a nie dopiero po ich przekroczeniu.
Ta asymetria jest celowa: pracownik ma pozostać mobilny, a pracodawca ma zapewnić dłuższy okres przejściowy osobom z długim stażem. Przy zwolnieniu za zgodą urzędu okres bywa dodatkowo skracany o czas trwania procedury, przy zachowaniu minimum jednego miesiąca.
Jak liczyć staż pracy
Do stażu zalicza się cały nieprzerwany okres zatrudnienia u tego samego pracodawcy, także wtedy, gdy składał się z kilku kolejnych umów terminowych, o ile przerwy między nimi były krótkie.
Bardzo ważna jest sytuacja, w której najpierw pracowałeś przez agencję, a potem zostałeś zatrudniony bezpośrednio w tej samej firmie i na tym samym stanowisku. Okres pracy przez agencję zwykle wlicza się wtedy do stażu, co wydłuża okres wypowiedzenia i podnosi odprawę. Zasadę tę omawiamy w tekście o zaliczaniu pracy przez agencję do stażu.
Umowa na czas określony
Umowa terminowa kończy się z upływem uzgodnionego okresu i nie wymaga wypowiedzenia. Nie oznacza to jednak, że nie ma żadnych obowiązków: przy umowach trwających co najmniej sześć miesięcy pracodawca musi na miesiąc przed końcem poinformować pisemnie, czy zamierza ją przedłużyć.
Wcześniejsze zakończenie umowy terminowej jest możliwe tylko wtedy, gdy w umowie zapisano taką możliwość dla obu stron. Bez tego zapisu ani pracownik, ani pracodawca nie mogą jej po prostu wypowiedzieć. Skutki braku informacji opisujemy w tekście o odszkodowaniu za brak zawiadomienia.
Okres próbny i zwolnienie natychmiastowe
W dwóch sytuacjach okres wypowiedzenia w ogóle nie obowiązuje. Pierwsza to okres próbny, w którym obie strony mogą zakończyć umowę z dnia na dzień, bez uzasadnienia. Warunkiem jest jednak, by okres próbny był prawidłowo zapisany i mieścił się w dopuszczalnych granicach.
Druga to zwolnienie w trybie natychmiastowym z powodu pilnej przyczyny. Wymogi są tam bardzo wysokie, a znaczna część takich zwolnień okazuje się wadliwa. Piszemy o tym w tekście o zwolnieniu dyscyplinarnym.
Porozumienie stron: uwaga na skracanie
Przy rozwiązaniu umowy za porozumieniem stron formalnie nie obowiązuje żaden ustawowy okres wypowiedzenia, bo strony same ustalają datę zakończenia. Właśnie dlatego jest to najczęstsze miejsce, w którym pracownicy tracą pieniądze.
Data zakończenia powinna uwzględniać okres, który obowiązywałby przy normalnym wypowiedzeniu. Jeżeli jest wcześniejsza, przez brakujące tygodnie zwykle nie otrzymasz ani wynagrodzenia, ani świadczenia, ponieważ instytucja wypłacająca zasiłek uwzględnia tak zwany okres fikcyjnego wypowiedzenia. Szczegóły omawiamy w przewodniku o porozumieniu rozwiązującym umowę o pracę.
Praca przez agencję
Przy zatrudnieniu tymczasowym zasady bywają inne i zależą od fazy zatrudnienia oraz od układu zbiorowego. W początkowych fazach umowa często zawiera klauzulę pozwalającą zakończyć ją wraz z końcem zlecenia u pracodawcy użytkownika, co w praktyce znacznie skraca okres uprzedzenia.
W dalszych fazach obowiązują już terminy zbliżone do zwykłego zatrudnienia. Warto sprawdzić, w której fazie jesteś, bo od tego zależy zarówno okres wypowiedzenia, jak i inne uprawnienia. Piszemy o tym w tekstach o fazach A, B i C oraz o okresie wypowiedzenia dla pracownika tymczasowego.
Umowy na wezwanie
Dla pracowników wzywanych do pracy nieregularnie obowiązuje osobne, korzystniejsze rozwiązanie.
Osoby pracujące na wezwanie mają szczególne uprawnienie: mogą wypowiedzieć umowę z terminem równym okresowi wyprzedzenia, z jakim pracodawca musi je wzywać do pracy — czyli zwykle cztery dni, a przy krótszym terminie z układu zbiorowego nawet mniej (art. 7:628a kodeksu cywilnego, księga 7).
Uprawnienie nie działa jednak automatycznie przy każdej elastycznej umowie. Musi chodzić o umowę na wezwanie: taką, w której wymiar czasu pracy nie jest ustalony jako stała liczba godzin w miesiącu, albo w której nie masz prawa do wynagrodzenia za niewykorzystane godziny. Umowa min-max może spełniać te warunki, ale po przyjęciu oferty stałego wymiaru godzin (po dwunastu miesiącach) albo przy jasno ustalonym wymiarze — już nie. Wtedy obowiązuje zwykły termin: jeden miesiąc kalendarzowy.
Logika jest prosta: skoro pracodawca nie gwarantuje pracy, nie może jednocześnie wiązać pracownika długim terminem. Uprawnienie działa jednak tylko w jedną stronę, bo pracodawcę nadal obowiązują normalne zasady zakończenia umowy. Więcej w tekście o prawach pracownika na wezwanie.
Jak prawidłowo złożyć wypowiedzenie
Forma ma znaczenie, bo spór o datę złożenia bywa kosztowny. Kilka zasad rozwiązuje większość problemów.
- Złóż wypowiedzenie na piśmie, nawet jeśli umowa tego nie wymaga.
- Wskaż wyraźną datę zakończenia umowy, a nie tylko chęć odejścia.
- Wyślij je w sposób pozwalający udowodnić datę doręczenia.
- Sprawdź, czy umowa albo układ zbiorowy nie przewiduje dłuższego terminu.
- Zachowaj kopię i potwierdzenie wysyłki.
Liczy się moment, w którym wypowiedzenie dotarło do pracodawcy, a nie moment jego napisania. Przy wypowiedzeniu na koniec miesiąca jeden dzień opóźnienia potrafi przesunąć zakończenie umowy o cały miesiąc.
Co, jeśli nie zachowasz okresu wypowiedzenia
Odejście z dnia na dzień bez podstawy prawnej jest naruszeniem umowy. Pracodawca może wtedy żądać odszkodowania odpowiadającego wynagrodzeniu za nieprzepracowaną część okresu wypowiedzenia.
Dodatkowo takie zachowanie bywa oceniane jako zawinione doprowadzenie do utraty pracy, co wpływa na prawo do zasiłku. Jeżeli sytuacja w firmie jest nie do zniesienia, lepszym rozwiązaniem jest zwykle rozwiązanie umowy przez sąd z winy pracodawcy albo negocjacja porozumienia, niż samowolne odejście.
Gdy to pracodawca nie zachowa terminu
Obowiązek zachowania terminu działa w obie strony, a jego naruszenie po stronie firmy również ma swoją konkretną cenę.
Sytuacja odwrotna działa tak samo. Jeżeli pracodawca zakończy umowę bez zachowania okresu wypowiedzenia, przysługuje Ci odszkodowanie odpowiadające wynagrodzeniu za brakujący okres, obok innych ewentualnych roszczeń.
Uwaga na termin: roszczenia związane z zakończeniem umowy trzeba zgłosić do sądu zwykle w ciągu trzech miesięcy, a przy zaskarżaniu samego zwolnienia w ciągu dwóch. Są to terminy zawite, więc ich przekroczenie oznacza utratę roszczenia. Przy wyliczeniu odprawy pomocny bywa tekst o odprawie przy zakończeniu umowy.
Kiedy okres wypowiedzenia można zmienić umową
Strony mogą odejść od terminów ustawowych, ale nie dowolnie. Wydłużenie okresu po stronie pracownika jest dopuszczalne, jednak wtedy okres obowiązujący pracodawcę musi być co najmniej dwa razy dłuższy. Zapis nakładający na pracownika trzy miesiące przy jednomiesięcznym terminie dla firmy jest więc nieskuteczny.
Skrócenie terminów jest natomiast możliwe zasadniczo tylko przez układ zbiorowy, a nie przez indywidualną umowę. Dlatego zapis w umowie skracający ustawowy okres wypowiedzenia pracodawcy zwykle nie działa, nawet jeśli został podpisany przez obie strony.
Jeżeli w Twojej umowie widnieje nietypowo długi okres wypowiedzenia, sprawdź dwie rzeczy: czy jest odpowiednio zrównoważony po stronie pracodawcy oraz czy nie wynika z układu zbiorowego, który może wprowadzać własne reguły. Nieważny zapis nie jest automatycznie skracany do dozwolonej długości; w praktyce stosuje się wtedy termin ustawowy, co bywa dla pracownika korzystne.
Przykład ilustracyjny
Pracownik z siedmioletnim stażem otrzymał propozycję nowej pracy z rozpoczęciem pierwszego czerwca. Dwudziestego kwietnia poinformował kierownika ustnie, że odchodzi, a pisemne wypowiedzenie złożył piątego maja, zakładając miesięczny okres.
Umowa przewidywała jednak dwumiesięczny okres wypowiedzenia dla pracownika, zrównoważony czteromiesięcznym po stronie pracodawcy, co było dopuszczalne. Przy wypowiedzeniu złożonym piątego maja na koniec miesiąca umowa kończyła się trzydziestego pierwszego lipca, a nie trzydziestego czerwca. Nowy pracodawca nie mógł czekać, a poprzedni zażądał odszkodowania. Sprawa zakończyła się porozumieniem: skróceniem okresu w zamian za rozliczenie części dni urlopu. Gdyby wypowiedzenie zostało złożone na piśmie już dwudziestego kwietnia, problem w ogóle by nie powstał.
Co dzieje się w trakcie okresu wypowiedzenia
Do ostatniego dnia obowiązują normalne zasady zatrudnienia. Pracujesz na dotychczasowych warunkach, otrzymujesz pełne wynagrodzenie i nadal naliczają się dni urlopu oraz dodatek urlopowy. Pracodawca nie może jednostronnie obniżyć pensji ani zmienić stanowiska tylko dlatego, że umowa dobiega końca.
Częstą praktyką jest zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy przy zachowaniu wynagrodzenia. Jest to dopuszczalne, ale nie oznacza automatycznie, że dni urlopu zostają w ten sposób wykorzystane. Zaliczenie tego okresu na poczet urlopu wymaga wyraźnego uzgodnienia, a bez niego niewykorzystane dni podlegają wypłacie w rozliczeniu końcowym.
W tym czasie masz też prawo szukać nowej pracy i, w rozsądnym zakresie, korzystać z wolnego na rozmowy kwalifikacyjne. Warto na bieżąco sprawdzać saldo dni urlopu i nadgodzin, bo końcowe rozliczenie przygotowuje pracodawca i pomyłki na Twoją niekorzyść zdarzają się częściej niż odwrotnie.
Wypowiedzenie w czasie choroby
W czasie choroby obowiązuje zakaz wypowiedzenia przez pracodawcę, zwykle przez pierwsze dwa lata niezdolności do pracy. Ochrona nie działa jednak w okresie próbnym ani przy zwolnieniu w trybie natychmiastowym z pilnej przyczyny.
Sam pracownik może natomiast wypowiedzieć umowę także w czasie choroby, choć rzadko jest to korzystne, bo zwykle oznacza utratę wynagrodzenia chorobowego i problemy ze świadczeniem. Zanim podejmiesz taką decyzję, sprawdź nasz tekst o rozstaniu z pracodawcą w czasie choroby.
Najczęstsze błędy
Poniższe pomyłki powtarzają się niezależnie od branży i stanowiska, a każda z nich kosztuje albo pieniądze, albo tygodnie zatrudnienia.
Pierwszy to złożenie wypowiedzenia ustnie i brak dowodu daty. Drugi to pominięcie zasady zakończenia na koniec miesiąca kalendarzowego. Trzeci to nieprzeczytanie umowy i układu zbiorowego, które mogą przewidywać dłuższy termin niż ustawowy.
Czwarty błąd to zaakceptowanie w porozumieniu daty skracającej okres wypowiedzenia, co odbija się na wysokości świadczenia. Piąty to niewliczenie do stażu okresu pracy przez agencję u tego samego pracodawcy. Szósty to odejście z dnia na dzień w emocjach, co bywa kosztowne podwójnie: przez odszkodowanie i przez utratę zasiłku.
Gdzie sprawdzić oficjalne informacje
Zasady dotyczące umów o pracę, wypowiedzenia i zakończenia zatrudnienia opisuje rijksoverheid.nl. Bezpłatne informacje prawne w prostym języku publikuje juridischloket.nl. Sprawdź również układ zbiorowy obowiązujący w Twojej branży, ponieważ bardzo często modyfikuje terminy ustawowe.
Kiedy skorzystać z pomocy prawnej
Przy zwykłej rezygnacji z pracy zwykle wystarczy uważne przeczytanie umowy. Pomoc prawna ma sens, gdy pracodawca kwestionuje datę zakończenia umowy, gdy w umowie zapisano nietypowo długi okres, gdy w tle jest porozumienie rozwiązujące albo gdy zakończenie umowy nastąpiło bez zachowania terminu.
Warto też sprawdzić prawo do dofinansowanej pomocy prawnej przyznawanej przez Radę Pomocy Prawnej oraz ochronę z polisy ochrony prawnej lub członkostwa w związku zawodowym. Jeżeli masz wątpliwości co do terminu zakończenia swojej umowy, skontaktuj się z naszą kancelarią przed złożeniem jakiegokolwiek pisma.
Najczęstsze pytania
Ile wynosi okres wypowiedzenia w Holandii?
Dla pracownika co do zasady jeden miesiąc. Dla pracodawcy zależy od stażu: miesiąc przy stażu poniżej pięciu lat, dwa miesiące od pięciu lat, trzy od dziesięciu i cztery od piętnastu lat pracy.
Od kiedy liczy się okres wypowiedzenia?
Co do zasady od końca miesiąca kalendarzowego, w którym złożono wypowiedzenie. Umowa albo układ zbiorowy mogą przewidywać inny moment, na przykład dzień doręczenia pisma.
Czy okres wypowiedzenia można skrócić?
Tak, za zgodą obu stron, na przykład w porozumieniu o rozwiązaniu umowy. Uwaga: skrócenie poniżej ustawowego terminu może spowodować utratę zasiłku za okres, o który skrócono wypowiedzenie.
Kiedy przysługuje odprawa ustawowa?
Przy każdym zakończeniu umowy z inicjatywy pracodawcy, niezależnie od stażu pracy i rodzaju umowy. Wyjątkiem jest zwolnienie z winy pracownika oraz sytuacja, w której to pracownik wypowiedział umowę.
Jakie są najczęstsze błędy przy wypowiedzeniu?
Złożenie wypowiedzenia w niewłaściwym terminie, pominięcie obowiązku uprzedzenia przy umowie terminowej, błędne obliczenie stażu przy zmianie pracodawcy w grupie oraz przekroczenie trzymiesięcznego terminu na roszczenie o odprawę.
Powiązane artykuły
Podsumowanie
Okres wypowiedzenia wynosi dla pracownika standardowo jeden miesiąc, a dla pracodawcy od jednego do czterech miesięcy w zależności od stażu, przy czym wypowiedzenie składa się zwykle na koniec miesiąca kalendarzowego. Przy porozumieniu stron data zakończenia powinna respektować ten okres, bo inaczej tracisz wynagrodzenie i część świadczenia. Sprawdź umowę i układ zbiorowy, wlicz do stażu pracę przez agencję u tego samego pracodawcy i zawsze składaj wypowiedzenie na piśmie z możliwością udowodnienia daty.
Masz pytanie o swoją sytuację w pracy? Na stronie prawo pracy w Holandii znajdziesz przegląd tematów i możesz opisać sprawę po polsku.
O autorze
Mr. Onur Arslan — adwokat w Rotterdamie, w zawodzie od 2009 roku, założyciel kancelarii Arslan & Arslan Advocaten. W rejestrze dziedzin prawa Holenderskiej Izby Adwokackiej (NOvA) ma zarejestrowane prawo pracy oraz szkody osobowe; jest też ekspertem rejestru NIVRE (NIVRE-RE) w zakresie szkód osobowych. Odpowiada merytorycznie za treści z zakresu prawa pracy publikowane przez kancelarię i prowadzi sprawy o zwolnienia, porozumienia rozwiązujące, odprawy, zaległe wynagrodzenie i spory z pracodawcą — po polsku i niderlandzku.
Profil i rejestracje · Kontakt z kancelarią
